ordinaryday

ข้อดีของการอยู่คนเดียวก็คือ

ร้องไห้ได้โดยไม่ต้องระแวงใครมาเห็น

เสียใจให้ถึงที่สุด ไม่มีใครได้ยินหรอก

...สามวันที่คนอื่นไปเที่ยวพักผ่อนกัน

ฉันทำงานไปท่ามกลางกองน้ำตา

อยู่ลำพัง ไม่มีใคร บางครั้งทำให้จิตใจฟุ้งซ่านยิ่งกว่าอะไร

สัญญาว่าจะไม่ร้องไห้ใครเห็น

"ลูกผู้ชายร้องไห้ได้แต่ในส้วมเท่านั้น"

จากหนังสือการ์ตูน โรงเรียนลูกผู้ชาย

วันนี้วันพระ ร้องไห้เสร็จแล้วทำจิตใจให้บริสุทธิ์

กิเลสทั้งหลายทั้งปวงลด ละ มันลงบ้าง

ที่สำคัญเหนือสิ่งใด ปล่อยวางสิ่งที่แบกมันไว้

ทิ้งและลืมมันไปบ้าง จะทำให้โล่งขึ้นเยอะ 

วันนี้เสียใจมากๆ

ทำอะไรพลาดไปหน่อย มันมีผลทำให้คนอื่นต้องมาเดือดร้อนด้วย

 แย่ๆๆๆๆๆมากๆๆๆเสียใจๆๆๆ

ไม่รู้ว่าต่อไปจะเป็นยังไง

แย่ๆๆๆที่สุด 

อีก 3 นาทีเมื่อฉันลงจากรถ เปิดไปยังประตูบ้าน

พบว่าตัวเองต้องอยู่เพียงลำพังในคืนนี้

น้ำตาก็เริ่มปริ่ม ล้น และไหลมาตามใบหน้า

ไม่ได้เสียใจที่ต้องอยู่คนเดียว

ฉันร้องไห้ให้กับความเหงา

ฉันไม่รู้ว่าฉันจะเป็นเพื่อนกับมันอีกนานเท่าไร

ฉันกลัว กลัวว่าจะท้อ...เสียก่อน

เวลาที่เราเศร้า มองไปทางไหนมันก็จะดูเศร้า

เพราะเป็นสายตาที่มองผ่านคราบน้ำตา

ร้องไปเถอะ ร้องมันออกมาให้หมด ร้องเสร็จแล้ว

บอกตัวเองให้ลุกขึ้นยืนและก็ยิ้มกับโลกใบนี้ เหมือนอย่างเคย

อย่าให้ใครเห็นว่าเราร้องไห้ เพราะมันจะยิ่งทำให้เราเศร้าเข้าไปอีก 

ลืม ฉันลืมไป...

เริ่มแรกฉันมั่นใจว่าฉันอยู่ได้ในที่ของฉัน

แต่นานวัน ฉันก็ก้าวล้ำเกินเส้นที่ตัวเองขีดไว้

ก้าวออกมาไขว่ขว้าอะไรที่ไม่ใช่ของตัว

กว่าจะรู้ ฉันก็เกือบทำร้ายเธอไปเสียแล้ว

ความรัก...มักทำให้คนเราเห็นแก่ตัว

เวลาที่ความรักก่อตัวนี่มันหอมหวานละมุน

คิดว่าโลกนี้มีเพียงเราสอง

เมื่อกลิ่นหอมจางเบาบางลง ทำให้หอมกลิ่นของความจริงชัดเจนขึ้น

เวลานั้น...

ความระแวง ความอิจฉา ความเห็นแก่ตัว ความน้อยเนื้อต่ำใจ...

ไม่ว่าอะไรจะเกิด

สำคัญเหนืออื่นใดต้องประคองและถนุถนอม

ความรักนั้นให้ยาวนาน ด้วยความรักที่แท้

บทพิสูจน์ความรัก คงปรากฏชัดวันที่เราจากโลกนี้ไป

วันนี้ฉันจะถอยกลับมาในจุดเดิม

เฝ้ามองเธอด้วยความห่วงใย

ด้วยสายตาของความรักที่เต็มเปี่ยม

ระยะห่างที่พอดี จะช่วยโอบอุ้มความรักให้ยืนยาว

มีที่ว่างพอให้เราหายใจร่วมกัน 

ทำไม คนเราถึงเลือกที่จะมีความสุขกับงานไม่ได้

ทำไม คนเราถึงเลือกผลประโยชน์ ผลตอบแทนมาก่อนความสุขกับงาน

ทำไม คนเราต้องมีค่านิยมตามกระแสคนหมู่มากทั้งๆที่มันอาจไม่ใช่เรื่องที่ดีนัก

หรือว่าสิ่งที่ผลิตออกมาจากที่นี่มันเป็นในรูปแบบเดียวกันหมด

ไม่มีความคิดของตัวเอง ไม่สามารถแสดงออกมาได้ทั้งหมด

ทำไมไม่มีจุดยืนที่แน่นอน อุดมการณ์ ความตั้งใจ หายไปไหนกัน

ปากท้อง กลายเป็นเรื่องที่ใหญ่โตกว่า

ความฝันและจุดมุ่งหมาย กลายเป็นภาพลวงตา ภาพมายาที่ไม่มีวันได้เห็น

...ฉันเป็นคนที่ไม่มีจุดยืนแน่นอนมั่นคงเหมือนคนทั่วไป

แต่ฉันก็ยังรักษาความฝันของฉันไว้ได้

ความฝันที่พวกคุณส่วนใหญ่ทำมันหล่นหาย

ความฝันที่พวกคุณทั้งหลายพร่ำเตือนว่าไม่มีทางไปถึง

...คนแบบฉันที่คนส่วนมากหาว่าโง่ที่ไม่ทำตามๆเขาไป

ปล่อยคนโง่แบบฉันอยู่ในที่ชอบที่ชอบเถอะ

ทำหน้าที่ของพวกคุณต่อไปเถอะ เพื่อปากท้องของครอบครัว

เพื่อผลประโยชน์ส่วนตัว เพื่อความงี่เง่าของสังคมเฮงซวย

บางทีดูเหมือนเธอจะไม่เชื่อใจฉันเลย

บางทีดูเหมือนเธอจะหาพิรุธบางสิ่ง

บางทีเธอดูระวังอะไรบางอย่าง

อาจเป็นเพราะเธอหวั่นใจกับความรักนี้

อาจเป็นเพราะเธอไม่แน่ใจในตัวเอง

อาจเป็นเพราะเธอต้องการสิ่งที่สมบูรณ์แบบ

ฉันเองเป็นแค่คนธรรมดาที่เคยรู้จักกับชั่ว ร้าย ดี เลว

ฉันเองเป็นคนที่ไม่ได้สมบูรณ์แบบหรือดีเลิศอย่างที่เธอวาดฝัน

ฉันเองเป็นแค่คนที่มั่นใจว่าต่อจากนี้ไปฉันไม่เหลือรักให้ใครนอกจากเธอ 

ได้โปรดเชื่อมั่นในความรักนี้แม้เธอไม่แน่ใจในตัวฉัน

ได้โปรดจดจำวันคืนความรู้สึกดีๆที่ผ่านมาไว้ลึกที่สุดของใจ

ได้โปรดรับรู้สิ่งสมบูรณ์แบบอย่างเดียวที่ฉันมี

.........คือ ฉันรักเธอ 

เงียบเหงาจริงๆปีนี้  คงเพราะโตๆกันแล้ว

ทุกคนเลยเบื่อๆกับประเพณีของบ้านเรา

เมื่อวานไปทำบุญมาแล้ว รวมญาติ ได้อยู่กับผู้คนก็รู้สึกดีนะ

ผู้คนที่เราสนิทใจจะไม่ทำให้เราเหงามากนัก

ถ้าอยู่ท่ามกลางผู้คนที่เราไม่ไว้ใจ ถึงมีมากเท่าไหร่

ก็ยิ่งทำให้เราเหงามากขึ้นเท่านั้น

ถ้าเมื่อวาน (12)ไม่ติดจ๊อบ ก็คงไปหาใกล้ๆแล้วล่ะ

แต่ยิ่งใกล้ ก็ยิ่งว้าเหว่เพิ่มมากขึ้นนะ

ไม่อยากคิดถึงข้างหน้าเลยว่ามันจะไปทางไหน

หวั่นกลัวทุกครั้งที่นึกถึง  เลยพยายามบ่ายเบี่ยงที่จะคิดถึงมัน

ปล่อยให้มันเป็นไป let's  the wind blow 

เรื่องราวความรักของใครๆ  คงมีเส้นทางเป็นของตัวเอง

และคงไม่ใช่เส้นทางเดียวกันเสมอไป 

อยู่ที่เราเลือกเดิน บางคนเลือกเดินนำ  บางคนพอใจจะเดินตาม

บางคนเดินคู่ บางคนได้แค่เดินเคียง 

แค่ฉันยังมั่นคงและรู้สึกศรัทธากับความรักเท่านั้น

อะไรจะเกิดก็ต้องยอมรับได้

สวัสดีวันสงกรานต์